маҳкум
mahkum- книжн. приговорённый; осуждённый; обречённый; mahkum boʻlmoq осуждаться; обрекаться (на что-л.).
а 1. convict
2. oppressed; depressed, judged, sentenced, convicted
- 1. ҳúким этилген, ҳúким шıģарıлģан; 2. ģáрезли, баģıнıшлı.
- MAHKUM Бирор жазога ҳукм қилинган.
- 1.МАҲКУМ, ЖАЗОГА ҲУКМ ЭТИЛГАН КИШИ. 2.МАЖБУР, ЧОРАСИЗ. 1.Hüküm giymiş, hükümlü. 2.Zorunda olan, mecbur.
- ↑ Веруртеилте м; маҳкум этмоқ веруртеилен вт
- приговорённый конвикт; сентенкед персон, (к смертной казни) кондемнед, сентенкед
- осуждённый, обречённый конвикт; а персон вҳо ис фоунд гуилтй оф а криме анд сент то присон кондамнé مَحْكُومٌ عَلَيْهِ