sheva

1. tlsh. Umumxalq tilining maʼlum hududga xos tarmogʻi, mahalliy til.

Oʻzbek tilining Fargʻona shevasi.

Turli shahar va qishloqlardan kelganliklari turlicha kiyim va shevalaridan bilinib turgan yosh-yosh yigit-qizlar konferens-zalning ichi-sirtini toʻldirib yuborgan edi. — P. Qodirov, Uch ildiz

Oʻz qavmlari va asl oʻzbeklar boʻlmish qamishkapaliklarni [domla]

dagʻal nom bilan tahqir qilar va ularning shaharliklarnikidan anchayin farqli boʻlgan sheva tillarini masxaralar edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

2. ayn. Til 3.

Oʻzbek shevasida sheʼr oʻqilarkan, Qalblarning qaʼrida hislar uygʻonar. Vatan maqtovlari kirib quloqqa, Zal chay-qalar — odam toʻpi toʻlgʻanar. — S. Akbariy

Afandi demak —

turk shevasida muallim demakdir. — H. Gʻulom, Mashʼal

3. kam qoʻll. Soʻz.

Seni ham domiga tortmoq boʻladi Sevgi deb atalgan bu eski sheva. — Gʻ. Gʻulom

Bosh egib tonglardan tonglargacha to Vijdon shevasiga tashbih izlaymiz. — R. Parfi

1. kt. 1 Noz-karashma, ishva.

Bir sheva bilan jonon devona qilib ketdi, Aqlimni sochib har yon, mastona qilib ketdi. — Hamza

Bir qiz keldi sheva bilan, Necha gʻamza, jilva bilan. — Nurali

2. Odat, ravish, yoʻsin; qonun-qoida, yoʻl-yoʻriq.

Kamtarinlikni, Habibiy, sheva qil, Ham muloyim boʻl momiq parqu kabi. — Habibiy

Charxi kajraftorning bir shevasidan dogʻmen: Ayshni nodon surib, kulfatni dono tortadur. — Furqat

говор, диалект

o‘zbek xalq shevalari узбекские народные говоры.

shevaga oid so'z

Умумхалқ тилининг маълум ҳудудга хос тармоғи.ŞİVE, AĞIZ

Dialekt m, Mundart f