қатъият

1. кт. Ўз фикрида, сўзида, азм-у қарорида қаттиқ туриш; қатъийлик.

Қатъият кўрсатмоқ.

Тўлқинжон анқайиб қолди. У Ҳуридан бундай қатъиятни ва иродани сира кутмаган эди. — Ф. Мусажон, Ҳури

Унинг чеҳрасида, юпқа лабларида аллақандай бир қатъият бор, ҳаракатлари кескин, шиддатли эди. — О. Ёқубов, Излайман

2. Сабр-тоқат, матонат, ирода.

Ҳарбий хизмат ўз характерига кўра йигитлардан қатъиятни талаб қилади. — Саодат

н explicitness, definiteness, precision

1. қ. қатъийлик

2. sabır-taqat, kúsh-jiger, batıllıq, bel baylaģanlıq

Entschlossenheit f, Entschiedenheit f