kofir

1. din. Ayn. gʻayridin.

Hamma musulmonlar bab-baravar, deb oʻylaysizmi? Musulmonlar oʻrtasida boʻrilar yoʻqmi? Mayli, kofirmi, musulmonmi, biz boʻrilarning jazosini beramiz. Ular kofirda ham bor, musulmonda ham. — Oybek, Tanlangan asarlar

— Shahar farang, ingliz degan kofirlar bilan toʻlib yotibdi. Arablar unda-bunda koʻrinadi, xolos, — dedi Hoji xola. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.

2. Din yoʻlidan qaytgan, xudosiz.

Bir zum choʻzilgan sukutni Salimboyvachcha buzdi: — Ulamolarimiz gazeta oʻqigan odamlarni ham kofir deb hisoblaydilarki, bu jaholatdan boshqa narsa emas. — Oybek, Tanlangan asarlar

kápir, din jolınan qaytqan, qudaysız

1. adj. ungläubig, gottlos

2. subs. Giaur m, Ungläubige m, Gottlose m