гувоҳ

1. Бўлиб ўтган воқеа-ҳодисаларни ўз кўзи билан кўрган ёки уларнинг ҳақиқатан ҳам бўлганлигини тасдиқлаш учун шу иш бўлган жойга махсус чақирилган киши; шоҳид.

Сидиқжон ўн бир гувоҳни ёнига олиб, раёнга жўнади. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Мен инқилобгача ва инқилобдан сўнг деҳқонларимиз кечирган ҳаётларининг жонли гувоҳиман. — Н. Сафаров, Оловли излар

2. ҳуқ. Суд ёки терговдаги иш юзасидан ўз билганларини айтиб бериш учун судга чақирилган киши.

Судга гувоҳларни чақирмоқ.

Терговчи ҳам

қариянинг гувоҳ тариқасида ишга аралаштиргани, унинг алданганига шубҳа қилмасди. — С. Юнусов, Кутилмаган хазина

3. Воқеа-ҳодиса, фикр, ҳолат ва шу кабиларнинг тўғрилигини тасдиқловчи нарса; далил.

Кишини меҳнат улуғлайди. Сиз-биз кўрган ҳурмат-эҳтиром — бунинг гувоҳи. — Газетадан

свидетель, очевидец

н witness, eye-witness

gúwa

Бирор воқеа-ҳодиса рўй берган пайтда шахсан бўлган, уни ўз кўзи билан кўрган киши; шоҳид.TANIK, ŞAHİT

Zeuge m, Augenzeuge m, Ohrenzeuge m