шафоат

1. кт. Мартабаси ва ҳурмати юқори киши томонидан ўзидан паст кишиларни, бева-бечораларни қўллаб-қувватлаш, уларга нисбатан ҳомийлик, яхшилик.

Шафоат қилмоқ.

[Карим:] Шафоатингиздан ноумид қилманг, пирим! — Н. Сафаров, Шарқ тонги

Бу бир азизнинг шафоати билан бўлган боғ. — Ёдгор

Балки ўзининг халққа қилаётган шафоатларида ҳам ўша азалий армон —яхшиликка интилиш ғояларининг таъсири бордир. — Ш. Холмирзаев, Қил кўприк

2. Шафоат (хотин-қизлар исми).

shápáát, jár- dem, jaqsılıq, qáwenderlik (mártebeli adamlardıń kem támiyinlengenlerdi qol- lap-quwatlawı)

Қўллаб-қувватлаш, ҳомийлик, яхшилик.ŞEFAAT