поён

1. Жой, масофа, ёʻл кабиларнинг охирги чегараси, этаги, охири.

Поёни кўринмайдиган дала.

Бинафша, лолалардан гилам тўшалган тоғ-қирларни кезиб, поёнига етолмайсиз. — Н. Сафаров, Оловли излар

Низомжон шу топда шундай кучли бўлиб кетган эдики, бир ўзи мана шу поёни ёʻқ чўлни ағдар-тўнтар қилиб ташлашга қодирдек эди. — С. Аҳмад, Уфқ

Қамишлар икки одам бўйи ўсган, поёни кўринмас, шабадада бир оҳангда мунгли шовулларди. — Ғ. Ғулом, Феруза

2. Иш, гап, воқеа-ҳодиса кабиларнинг охири, интиҳоси.

Ҳикояни поёнига етказмоқ.

Умрнинг поёни кўринган пайтда уй қайғусига тушдим. — Ёшлик

Ғазал поёнига етди. Табибий камтарона кулумсиради. Ҳарёндан олқишлар эшитилди. — С. Сиёев, Аваз

[Майсара:] Шу хиёнаткорларнинг жазосини бериш учун бошлаган ишимни поёнига етказай. — Ҳамза, Майсаранинг иши

Бу сўзингнинг, дилбар, ёʻқдир поёни. — Алпомиш

3. кўчма Сўнг, чек, ниҳоя (ҳис-туйғу, кечинма кабилар ҳақида).

Ғазабининг поёни ёʻқ.

Неча фарёд тошиб келди кўксин ёргудай, Кўзи тиниб, изтироби поёнга етди. — А. Мухтор, Асарлар

Сирим борки, осмони кўринмас, Ғамим борки, поёни кўринмас. — Ёшлик

Ҳар бир нарса каби меҳр-муҳаббатнинг ҳам аввали, авжи ва поёни бўлиши табиий. — Х. Султанов, Онамнинг юрти

конец, предел, край

payan, shek, she-gara, sońı, aqırı