mahram

1. tar. Buxoro va Xiva xonligida: saroy amaldorlarining yozishma ishlarini boshqargan lavozimli kishi va uning mansabi.

Karvonboshi amir haqiga uzun duo qilgandan keyin yonini ochib, mahramga yigirma tanga xizmatona berdi. — S. Ayniy, Qullar

2. esk. Ishonchli xizmatkor, choʻri.

Mahramlar piyolalarda may keltiradilar. — Yoshlik

3. esk. Sirdosh doʻst, hamdam.

Hasanali Otabekka mahram boʻlishga loyiq bir mehri-bonlikka ega boʻlganlikdan bek bilan ochiq soʻzlashish fikriga keldi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Eng yaqin oʻrtogʻi Zebixon boʻlib qoldi. Ikkalasi sirdosh, mahram. — Choʻlpon, Kecha va kunduz

4. din. Shariatga koʻra, ayol kishi yuzi ochiq holda koʻrishishi mumkin boʻlgan, ammo nikoh noravo boʻlgan yaqin erkak qarindosh (ayolning otasi, oʻgʻillari, aka-uka, amaki, buva, togʻa, qaynotasi); zid. nomahram.

5. sft. Man qilingan, taqiqlangan; boshqalardan sir tutiladigan, maxfiy; nojoiz.

Keling endi, birpas totuv boʻlib, mahram gaplardan gapirishib, koʻngildagi kuduratlar-ni yozaylik. — Hamza, Boy ila xizmatchi

6. etn. Ayn. bachcha.

Avval uni [Mamaraimni] mullavachchalar sudradi, keyin imonsiz mudarris oʻziga mahram qilib oldi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

máhrem