маҳрам

1. тар. Бухоро ва Хива хонлигида: сарой амалдорларининг ёзишма ишларини бошқарган лавозимли киши ва унинг мансаби.

Карвонбоши амир ҳақига узун дуо қилгандан кейин ёнини очиб, маҳрамга йигирма танга хизматона берди. — С. Айний, Қуллар

2. эск. Ишончли хизматкор, чўри.

Маҳрамлар пиёлаларда май келтирадилар. — Ёшлик

3. эск. Сирдош дўст, ҳамдам.

Ҳасанали Отабекка маҳрам бўлишга лойиқ бир меҳри-бонликка эга бўлганликдан бек билан очиқ сўзлашиш фикрига келди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Энг яқин ўртоғи Зебихон бўлиб қолди. Иккаласи сирдош, маҳрам. — Чўлпон, Кеча ва кундуз

4. дин. Шариатга кўра, аёл киши юзи очиқ ҳолда кўришиши мумкин бўлган, аммо никоҳ нораво бўлган яқин эркак қариндош (аёлнинг отаси, ўғиллари, ака-ука, амаки, бува, тоға, қайнотаси); зид. номаҳрам.

5. сфт. Ман қилинган, тақиқланган; бошқалардан сир тутиладиган, махфий; ножоиз.

Келинг энди, бирпас тотув бўлиб, маҳрам гаплардан гапиришиб, кўнгилдаги кудуратлар-ни ёзайлик. — Ҳамза, Бой ила хизматчи

6. этн. Айн. бачча.

Аввал уни [Мамараимни] муллаваччалар судради, кейин имонсиз мударрис ўзига маҳрам қилиб олди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

máhrem