kim

1. soʻr. olm. Umuman, shaxs haqida (ismi, ish-amali va boshqalar nuqtai nazardan) soʻroqni bildiradi.

— Kim keldi? — Sobir. — Meni kim soʻradi? — Direktor.

— Mening bu yerda ekanligimni kim aytdi? — dedi Sidiqjon birpas jimlikdan soʻng. — Oʻzingiz soʻroqlab bildingizmi? Kimdan soʻradingiz? — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari

— Xoʻp, yangi ochiladigan maktablarda kim oʻqiydi? — dedi boy. — Musulmon bolalari. — Oybek, Tanlangan asarlar

— Siz oʻzingiz kimsiz? — Oʻgʻlingiz Nizomiddinning doʻstlaridanman. — Mirmuhsin, Meʼmor

— Yuvgʻuchi kerak boʻlsa, kadxudoning uyiga bor. Kiming oʻlgan? — dedi choyxonachi qalandarga. — S. Siyoyev, Yorugʻlik

2. Ismi, ish-vazifasi va boshqalar jihatdan aniq boʻlmagan shaxsni bildiradi.

Shuning uchunmi, koʻksi zardobga toʻlib, dardini kimga aytishini bilmay qolgan kezlarida, Avaz Mutribni sogʻinadi, unga koʻngil yoradi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik

3. Nisbiy olmosh vazifasida ergash gapni bosh gapga bogʻlash uchun xizmat qiladi.

Kimning bilagida kuchi boʻlsa, kim ishning havosini olsa, oʻsha zarbdor boʻlaveradi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari

4. Qator kelgan bir necha gaplar boshida qoʻllanib, biri, baʼzisi degan maʼnoni bildiradi.

Ularning bari jarohatlangan: kimi boshini ushlaydi, kimi belini koʻtara olmaydi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Aksarining ust-boshi yupun kimlarda poxol tiqilgan eski kalish, kimlarda jagʻi yirtiq kavush, lekin ular shod. — Oybek, Tanlangan asarlar

кто

kim keldi? кто пришёл?

kim gʻarib - dardman gʻarib погов. бедный (несчастный) тот, кто не здоров

pron. int. who, whom

kim keldi? who came?

u kim? who is he (she)?

kimyoga oid atama

kim

Shaxs haqida soʻroqni bildiradi.KİM

wer

bu kim? Wer ist das?

kimyo