kibor

1. esk. kt. Jamiyatning oliy tabaqasiga oid kishi; oqsuyak, asilzoda.

Kiborlar jamiyati.

Ulugʻ hokim darvoza oldida egardan tushib, otni posbonga berdi, shu payt yaltiroq toʻnli bir kibor taʼzim qilib, uni ichkariga boshladi. — M. Osim, Ibn Sino qissasi

Yevropa kiborlari rasmicha muomala qilishga majburman. — A. Qahhor, Bos tepkini

Kiborlar sendeklarni qora xalq deb pisand qilmaydilar. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar

2. Ulugʻvorlik, kiborga xos oʻzini tutish.

Takson vaziyatini oʻzgartirmay, soxta kibor va mensimaslik bilan xonaga kirdi-yu kreslolardan biriga oʻtirib, oyogʻini chalishtirdi. — S. Karomatov, Soʻnggi barxan

Qulahmad oʻzini kibor tutar odam yuziga boqmay, ters qarab gapirardi. — Mirmuhsin, Choʻri

aqsúyek, hasılzada, tóre

ruschaзнатный человек, аристократinglizchanoble, distinguished, notable, nobility, aristocracyfransuzchanoble, aristocratearabchaأَرِسْتُقْرَاطِيٌّ