iftor

1. din. Roʻza kunlari shom paytida oʻtkaziladigan roʻzani ochish, ogʻiz ochish marosimi; ogʻiz ochib ovqatlanish.

Iftor qilmoq. Iftorga oʻtirmoq.

Afandi uzun kun roʻza tutib toliqqan edi, iftordan keyin machitga chiqmadi. — Latifalar

Tohir keksa ota-onasi bilan iftor qilmoqda edi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar

2. Iftor vaqtida beriladigan ziyofat, mehmondorchilik.

[Mirobid] Urf-odatlarni hurmat qiladi: har yili besh-oʻnta kishini iftorga chaqiradi. — V. Gʻofurov, Vafodor

n iftar, breaking the Islamic fast

• iftor qilmoq break the Islamic fast; dine after fast in the evening

awız ashar