ҳадсиз

1. эск. кт. Чексиз, поёнсиз.

Бир вақтлар сувсизликдан торс-торс ёрилиб кетган даштларда эндиликда ҳадсиз ғаллазорлар шовуллаб ётибди. — Ш. Рашидов, Янги ер ҳақида сўз

Эй, сен муаззам ва ҳадсиз саҳрода адашган саргардон сайёҳ! — Ф. Мусажонов, Ҳиммат

2. Белгининг энг юқори даражасини билдиради; беҳад, ниҳоятда, ғоят.

У дунёда энг қимматли, энг қодир буюмини топиб олган каби, ҳадсиз севинди. — Ойбек, Танланган асарлар

Козим унинг кўзларига ҳадсиз бир ғусса соя солганини сезди. — Э. Усмонов, Ёлқин

Чуқур қайғу, ҳадсиз кин билан Ёʻлчи бир неча маҳаллани айланиб чиқди. — Ойбек, Танланган асарлар

sheksiz, shegi joq, payansız

Ҳисобига етиб бўлмайдиган, ҳад-ҳисобсиз, сон-саноқсиз, жуда кўп.HADSİZ, SINIRSIZ