чағир

1. эск. айн. Чоғир.

Эл қонидан ичишар чағир, Бари бирдай ўғри, муттаҳам. — Миртемир

2. Ола-була, кулранг.

Баширжон чағир кўзли шофёрга зимдан қараб-қараб қўяр эди. — Н. Аминов, Қаҳқаҳа

Севаргул жилмайибгина онасининг чағир кўзларига тикиларкан, беихтиёр кўнглидан шу фикр ўтди. — Н. Қиличев, Чиғириқ

айн. Чақир.

Чағир тошлар товонимдан тишлаб олган, Қўлларимдан кийикчалар ушлаб олган. — М. Юсуф

Олис, чағир тошли ёʻллардан Отда елиб ўтамиз бирга. — Х. Даврон

н chaghir, a type of red wine

н pebbles, gravel

1. q. chog‘ir

2. kúlreń, sur, boz

3. q. chaqir