ялоқ

1. Ит, мушук каби ҳайвонларнинг овқат ейиши учун белгиланган идиш.

Ит ялоғи.

Ҳалиги тўртта ит сурувдан нарироқда тилларини чапиллатиб, ялоқдан ов-қат ичмоқда. — С. Анорбоев, Оқсой

Ўша куни у [ит] ҳовлига қайтиб, ялоқдаги ювундини шалоплатиб ичди. — Н. Норқобилов, Бекатдаги оқ уйча

2. Оғзи кенг (баъзи идишлар ҳақида).

Тоғора, жом, шунақа оғзи ялоқ идишларда у ер-бу ерга сув қўй — А. Мираҳмедов, Ўт юраклар

Усубали ёғоч ялоқда сув келтириб ичирди, юзига сув сепди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

3. айн. Ялоқи.

Ўпка, жигар, буйрак, талоқ, Ҳаммадан ҳам Ҳамид ялоқ. — Бойчечак

4. шв. Чуғурчуқ, қораялоқ.

1. iyt jalaq, iytayaq

2. awızı keń (ayırım ıdıslar haqqında)