хафақон

1. Мунгли, ғамгин, хафаҳол.

Унга ўз ўйлари чигилини ёзиб олишга ёлғизлик, хафақон қалбига ором, нафаси бўғилаётган ўпкасига ҳаво керак эди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

Театрга борганингизда, биронта хафақон актёрни учратиб қолсангиз, унинг дарди рол устида бўлади. — Ш. Холмирзаев, Оғир тош кўчса

2. Дилсиёҳлик билан ўтадиган.

Хафақон, чалкаш кунларнинг бирида Исфандиёрнинг яна икки катта амалдори қочди. — Мирмуҳсин, Чўри

3. тиб. Юракнинг тез ёки нотекис уришини сезиш ҳолати.

Хафақонни даволаш ва олдини олиш касалликни келтириб чиқарган сабабларга боғлиқ. — Ўзме

4. тиб. Қон босимининг ортиши туфайли юз берадиган касаллик, гипертония.

Баъзи кишиларнинг айтишига Караганда, онам хафақон касалига ёʻлиққан эмишлар. — М. Муҳаммаджонов, Турмуш уринишлари

[Беморларнинг] Бири хафақон, бошқаси сил касалига мубтало, кимгадир чипқон чиқибди. — М. Қориев, Ибн Сино

1. qapa, muńlı, irenjigen

2. мед. júrektiń tez yamasa tegis emes urıwın seziw jaǵdayı

3. мед. qan basımı kúsheyiwi, gipertoniya