важоҳат

1. Одамнинг кўзга ташланувчи гавда бичими, қиёфаси, савлати.

Бу улфати чор ичида катта саллали, оппоқ соқолли, лекин важоҳати йигит -дай бир кекса киши диққатни ўзига жалб этади. — Ойбек, Танланган асарлар

Шукур-жонни яна унинг бутун важоҳатидан ёғилиб турган куч-қувват юзининг қизиллиги ҳайрон қолдирди. — О. Ёқубов, Ота изидан

2. Руҳий ҳолат, кайфиятнинг кўзга ташланувчи ифодаси, кўриниши; авзо.

Мунира ялт этиб эрига қаради, важоҳатини кўриб, ўрнидан турди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат

Отахўжа ака Эсон бобонинг эрталабки важоҳатидан ташвишли гап борлигини сезганди. — С. Юнусов, Кутилмаган хазина

Маҳкам қўлларини мушт қилиб, қўрқинчли важоҳат билан Зокирга отилди, аммо бир неча киши бирдан орага тушди. — П. Қодиров, Уч илдиз

вид, внешность, наружность

н air, appearance, look, aspect

Одамнинг бичими, ташқи кўриниши, қиёфаси.GÖRÜNÜŞ, TAVIR

1. Äußere n, ein ungenehmes Äußere

2. Erschreckung f