Синхрон таржима терминларининг изоҳли луғати
русча
-
Шартли формализация. Тиниш белгилари (пунктуация)нинг ўзига хос қўлланилиши, топографик, тактик ва бошқа шартли белгилар, рамз ва символларнинг қўлланилиши. Тиниш белгилари (пунктуация)нинг шартли белгилар сифатида қўлланилиши адресат ва (хабар) жўнатувчи бундай ўзига хос коднинг маъносини бир хил тўғри тушунган тақдирдагина хабарнинг тўғри, ишончли етказилишини таъминлайди. Акс ҳолда йўл қўйилган ҳар қандай хато матн маъносининг ғализлашиши, тушунарсиз бўлиши, яъни маълумотнинг йўқолиб қолишига сабаб бўлиши мумкин. Тиниш белгилари (пунктуация), топографик, тактик ва бошқа шартли белгиларнинг ўзига хос қўлланилиши шунчалик кенг тарқалганки, ҳарфли матнлар унинг олдида иккинчи даражали бўлиб қолади. Яъни матн маълумотлари икки хил – ҳарфли кодлар билан ва шартли белгилар билан қайд этилади. Шартли белгилар воситасида қилинган қайдлар матнни сиқиштириш, маълумотни узатиш ва қабул қилишга сарфланадиган вақтнинг тежалишини таъминлайди.
Мақоладаги хато ҳақида хабар бериш
