Ўзбекча-туркча изоҳли луғат
-
1.ХОНА. 2.КОЛЛЕГИЯ. 1.Эвин вея ҳерҳанги бир япıнıн отурмак, чалıшмак, ятмак гиби ишлере яраян, банё, салон, гириш вб. дıшıнда калан, бир вея бирден фазла чıкıшı олан бўлмеси, гўз. 2.Сербест меслек вея тикарет адамларıнı ичинде бир арая гетирен ресми бирлик.
Адабиёцҳунослик терминларининг изоҳли луғати
-
(гр. oide — қўшиқ сўзидан) — ода. Ғарб ва рус поэзиясидаги лирик турга мансуб, шарқ поэзиясидаги қасидага ўхшаш жанрлардан бири: бирор киши шаънига ёки муҳим воқеага бағишланган тантанали шеър. Қадимги грек адабиётида одалар хор томонидан музика ва ўйин жўрлигида айтилган ҳамда ўз характерига кўра мақтов одалари, йиғи ва ўйин одаларига бўлинган. Қадимги Рим адабиётида Гораций одани музикадан ажратиб, адабий жанр сифатида шакллантирди. Кейинчалик ода Францияда XVI асрда қайтадан юзага келди ва Ғарбий Европа поэзиясида кенг тарқалди. Ода Ф. Малерб ва француз классицизмининг бошқа намояндалари ижодида ўзининг камолот босқичига кўтарилди. Оданинг назарий асослари Буало томонидан ишлаб чиқилди. Бу назарияга кўра одалар шева элементларидан холи, кўтаринки, жозибали тилда ёзилиши, ҳар бир мисра лўнда фикрни англатиши, яъни сўзнинг бир мисрадан иккинчи мисрага кўчмаслиги, оч қофияларнинг мутлақ қўлланмаслиги шарт. Россияда ода XVI—XVII асрларда юзага келган бўлиб, ода терминини биринчи бор В. К. Тредиаковский қўллаган, кейинчалик М. В. Ломоносов ижодида ода асосий ва етакчи жанрлардан бирига айланди. М. В. Ломоносов ватанпарварлик ва фал-
Мақоладаги хато ҳақида хабар бериш
