мурабба

1. ад. Шарқ шеъриятидаги лирик жанрлардан; асосан а-а-б-а қофияланиш тартибида тузилган, тўрт мисрали тугал маъноли шеър.

2. эск. мат. Томонлари тенг тўғри тўртбурчак; квадрат, чорси.

Таги шўр саройининг сатҳи йигирма мурабба метр келади. — С. Айний, Дохунда

Мурабба шаклли ғиштлар ётқизилган ёʻлдан аста юриб, бош қасрга борди. — Ойбек, Навоий

Dört şeyden oluşan, dörtlü.ТЎРТЛИК, МУРАББАЪ

Ўзаро қофияланган тўртлик шаклидаги бир неча бандлардан ташкил топган шеърий шакл. Мураббалар а, а, а, а, /б, б, б, а/ в, в, в, а тарзида қофияланган бўлиб, охирги бандда шоир тахаллусини келтиради. Мураббада биринчи банднинг тўртинчи мисраси барча бандларда нақарот тарзида такрорланиб келиши мумкин. Ўзбек халқ оғзаки шеъриятининг жуда кўп намуналари мураббаъ шаклида яратилган. Ўзбек адабиёти тарихида мураббаъ Машраб, Огаҳий, Муқимий каби шоирлар ижодида мавжуд., мураббаъ

Эмди сандек жона жонон қайдадур, Кўриб, гул юзингни боғда бандадур, Сақлай ишқинг токи жоним тандадур, Ўзим ҳар жойдаман, кўнглим сандадур... — Муқимий