Межязыковая паронимия.

Межязыковая паронимия.

1. – Тиллараро паронимлик. Яқин тиллардан таржимада нафақат тиллараро омонимлар, балки тиллараро паронимлар ҳам таржимонларни чалғитади. Паронимлар “талаффузи, эшитилиши ва морфем таркиби ўхшаш, лексик маънолари бошқа-бошқа ёки қисман яқин бўлган сўзлар” бўлиб, уларга “муча” (аъзо, унсур) сўзини – “мучал”, “дон” (тўн)ни – “дон” (ғалла, уруғ), ёки тан, “дуллук” (туллик, бевалик)ни – “тўлиқ”, “бела” (бало)ни – “бола”, “сонурам” (ўйлайман, хаёл қиламан)ни – “соғинаман”, “ғылық” (қайлиқ)ни – “қилиқ” каби сўзларни янглиш тушуниш ва хато талқин қилиш киради. Бундай камчиликлар яқин тиллардан таржима қилувчи деярли барча таржимонларда бор. Жумладан, Махтумқулининг “кўнгул” радифли ғазали таржимасида М. Кенжабек “бағтым сиясидир” жумласини “боқтим: сиёсийдир” деб таржима қилади. Ҳолбуки, у “бахтим сиёсидир” – “бахтим қорасидир” бўлиши керак.