Коннотация.

Коннотация.

1. – Коннотация. 1. Бирор бир тил эгасининг онгида сўз пайдо қиладиган қўшимча ассоциациялар. 2. Сўз ёки иборанинг қўшимча маъноси (қўшимча мазмун, бўёқ), унинг асосий маъносига ҳамроҳлик қилувчи, қўшимча маъно юкловчи услубий аломатлар. Булар турли экспрессив-ҳиссий обертонларни ифодалашга хизмат қилади. 3. Маъно инвариант сифатида денотацияга қарама-қарши қўйилади. 4. Денотатив маъно реал нутқ жараёнида эмоционал-баҳолаш компонентларига эргашади ва гапнинг якуний маъносига таъсир қилади. Коннотация бошқа тилга хос бўлмаган, она тилида сўзлашувчилар учун умумий хусусиятларга эга бўлиши мумкин. 5. Лексик бирликнинг асосий маъносига қўшимча юкланадиган, ҳиссийликни ифодаловчи қўшимча мазмун.