izo
изоizo
esk. kt. Azoblash, ranjitish; ozor, alam.
Zolimlardan koʻrding izo, Boʻlmay maqsad ishi bajo. — Tohir va Zuhra
Mushtumzoʻrlik omboriga gʻalla berilmas, Uning igʻvo, izosidan hech bir qoʻrqilmas. — Gʻ. Gʻulom
- Izo bermoq Ozor bermoq, azoblamoq, ranjitmoq. Kimki nasihat bilan tuzalmasa, hayot unga izo berib, koʻzini ochib qoʻyadi. — M. Osim, Karvon yoʻllarida
изо
(ba'zi so'zlar oldidan qo'llanadi, mas.: «изо рта», «изо всех сил»)
- изо дня в день см. из
- изо всех сил bor kuchi bilan, jon-jahdi bilan.
Qarang: из
ИЗО
- (ba'zi soʻzlar oldidan qoʻllanadi, mas., “изо рта”, “изо всех сил”) см. из.
izo
n shame, embarrassement