Adabiyotshunoslik terminlarining izohli lugʻati
-
(гр. idioma — ўзига хослик, хусусият сўзидан) — идиома. Одатда, бирор миллий тилга хос, лекин бошқа тилларга айнан таржима қилиб бўлмайдиган турғун ифода ёки ибора. Идиомаларнинг умумий маъносини улар таркибидаги сўзларнинг маъноларини таҳлил қилиш орқали англаб бўлмайди. Идиомалар, одатда, кўчма маъно ташийдилар. Масалан, семизликни қўй кўтарар, ҳаёти қил устида турибди ва ҳ. к. Идиомалар бадиий адабиётда образлиликни ташкил этувчи асосий тил воситаларидан бўлиб, улар асарда кесатиқ, қочириқ маъноларини ифодалайдилар. Бадиий асарлар таржимасида бундай иборалар ўрнига таржима қилинаётган тилдаги эквивалентлари топиб қўйилади. Бошқа тилда идиоманинг мазмунини англатувчи ибора топилмаса, ўша ибора айнан берилиб, саҳифа остида унинг маъноси тушунтирилади ёки мазмуни таржима қилинади. Тилшуносликда бундай ибораларни текширувчи соҳа идиоматика деб юритилади.
Maqoladagi xato haqida xabar berish
