албатта

1. Фикрнинг ёки иш-ҳаракатнинг қатъийлигини, муқаррарлигини, шубҳасиз эканлигини билдиради.

Қори ўрикдан иккитасини Сидиқжонга узатди: — Зап ўрик экан-да, канал битиб, сув сероб бўлиб, боғ-роғ қилганимизда, албатта, шунинг данагидан экамиз. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

2. крш. с. взф. Шундай мазмунли муносабатни билдиради; шубҳасиз, турган гап, табиий, бўлмаса-чи.

Мен, албатта, кўзингизнинг оқ-у қораси бўлган ёлғиз қизингизни ярамас, бўлмағур кишига тутиб берарсиз, деб билмайман. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

конечно, разумеется, безусловно, непременно, обязательно.

адв without fail, of course, certainly

álbette

Шарқ мифологияси ва диний-хурофий тасаввурда, гўё ҳар хил қиёфада кўринадиган афсонавий махлуқ; жин, ажина.ELBETTE

natürlich, gewiss, freilich