Адабиёцҳунослик терминларининг изоҳли луғати
-
— ички монолог. Монолог кўринишларидан бири бўлиб, у қаҳрамоннинг воқеликка ёки кишиларга нисбатан муносабатининг яширин шаклидир. Ички монологда қаҳрамон ўзига ўзи ниманидир айтади, мурожаат қилади, хаёл суради. Ички монолог ёрдамида ижодкор ўз қаҳрамонининг маънавий дунёсини, дунёқарашини ва ҳоказоларни ифодалайди. Ойбекнинг «Қутлуғ қон» романидаги Йўлчининг қуйидаги сўзлари ички монолог намунасидир: «Ажаб дунё экан! Ҳар ерда деҳқоннинг иши чатоқ. Ери бўлса, улови йўқ, улови бўлса, ери йўқ. Кўпида иккиси ҳам йўқ. Мана мен!.. Ҳозир қаёққа қараманг, менга ўхшашлар... Ҳалиги деҳқон қовун экибди. Қанча меҳнат, қанча машаққат. Ёлғиз ўзи эмас, бутун уй ичи билан ишлаган, албатта. Дастлабки сотиш шу хилда бўлиб чиқди. У молини сотмади — сувга оқизди. Йўқ, сувга оқизгандан баттар бўлди. Лоақал ўн беш сўм турадиган қовунни тўрт ярим сўмга сотсин. Фойдани тулки баққол урди. Вой, ҳароми, ноинсоф!» Ички монолог лирик шеърлар учун хос хусусиятдир. Лирик шеърлар одатда лирик қаҳрамоннинг ички монологи сифатида намоён бўлади.
Мақоладаги хато ҳақида хабар бериш
