Стихотворение в прозе

прозаик шеър, насрий шеър, прозаик лирика. Эмоционаллиги ва маълум ритми билан шеърга ўхшаш бадиий нутқ. М. Горкийнинг «Лочин қўши ҳақида қўшиқ», «Бўрон қуши ҳақида қўшиқ» каби асарлари прозаик шеърга мисол бўла олади. Ўзбек адабиётида Ойбек, Миртемир ва кенжа авлод вакили О. Матжоннинг прозаик шеърлари ўқувчиларга яхши таниш. Прозаик шеър ўзбек адабиётидаги қадимги ёзма ёдгорликларда ҳам бор. Масалан, Навоий асарларида вазнли прозанинг ёрқин намуналари учрайди. Ҳозирги вақтда ҳам вазнли прозанинг уч кўриниши мавжуд: 1. Соф вазнли наср. Бундай вазнли наср фикрдаги мантиқий эмоционал ритмик гуруҳланиш натижасида юзага келади: Мен туғилдим гўзал воҳа Гул водийси қўйнида Қулоқ солинг, сўзлаб берай бу водий қиссасини ва ҳ. к. (У. Умарбеков) 2. Оқ шеър. Оқ шеър вазни насрнинг такомили бўлиб, унда мисралар ўзаро вазнда тенг бўлса-да, қофияланмай келади: Ёш эдим, ер гўё тор эди, Дард ели сочимни тўздирган. Осмонга кўз ташлай олмасдим, Кипригим оғирлик қиларди... (У. Носир) 3. Насрий шеър ёки насрдаги назм. Насрдаги назмда ҳам шеърга, ҳам насрга хос хусусиятлар мавжуд бўлиб, унинг асосий белгилари: а) маълум вазнга ва изчил қофияга эга эмасликда; б) рамзий тасвир услубининг устунлиги ва фикрий умумлашманинг кучлилигида; в) эмоциянинг баландлиги ва риторик оборотларнинг кўплигида; г) гап бўлакларининг семантик интонация жиҳатидан нисбий мустақиллиги ва нутқ темпининг ранг-баранглигида; д) ўзига хос ритмик структура ва паузаларнинг кўплигида намоён бўлади. Бу белгилар ҳамма насрий шеърлар учун бир хил бўлмай, улар ижодкорнинг услубига боғлиқ ҳолда, турлича нисбатда зоҳир бўлиши мумкин: Яшашни ўргат менга, эй қаламча кўчат. Сени кўрганда лабларим тарс-тарс ёрилади. Қирқилган вужудинг ердан қарз олиб ҳамки, ҳаётга талпинаяпти. (О. Матжон)