Социалистический реализм

социалистик реализм. Совет адабиёти ва адабий танқидчилигининг асосий ижодий методи, реализм тараққиётининг юксак ва олий босқичи бўлиб, у ХХ асрнинг бошларида шаклланди. Чунки бу даврга келиб Россияда революцион ҳаракатнинг кучайиши, ишчилар синфининг революцияда гегемонга айланиши реализм характерининг ўзгаришига сабаб бўлди: социалистик революциялар даврига хос тарихий зиддиятларни акс эттирувчи, сифат жиҳатидан янги метод — социалистик реализмнинг шаклланишига олиб келди. Социалистик реализм методи ижодкордан воқеликни ҳаққоний, тарихан конкрет ва революцион тараққиётда тасвирлашни талаб қилади. Социалистик реализм методининг ғоявий асосларини В. И. Ленин 1905 йилда «Партия ташкилоти ва партия адабиёти» номли тарихий мақоласида баён қилган эди. Коммунистик партиявийлик, халқчиллик, воқеликни ҳаққоний, революцион тараққиётда тасвирлаш, социалистик гуманизм ва пролетар интернационализми социалистик реализмнинг асосий принсипларидир. Социалистик реализм ўтмиш адабиётининг ижобий тажриба ва прогрессив тенденсияларини инкор этмайди, балки эътироф қилади ва уларга таянади, ижодий фойдаланади. Социалистик реализм методи биринчи марта М. Горкийнинг «Она» романи ва бошқа асарларида тўла ифодасини топди. Улуғ ёзувчи ўз романида Россия ишчилар синфининг ХХ аср бошларидаги революцион ҳаракатини ҳаққоний тасвирлади, революцион ишчиларнинг типик образини яратди, ишчиларнинг келажак — социалистик ҳаёт ҳақидаги орзуларини юксак бадиийлик билан