шеърият

1. Шеърий асарлар мажмуи; поезия; шеър ёзиш санъати.

Навоий яшаган давр шеърияти.

Куйланди эл тилаги бахши созида, Шеъриятнинг энг дилкаш, энг таннозида. Уйғун. Ҳамза бўлди менга ҳар қачон Шеъриятда яқин устозим. — Х. Салоҳ

2. кўчма Ўзига мафтун қиладиган, олий ҳис-туйғу уйғотадиган нарса; ўта гўзаллик, нафосат.

Отабек ва Кумуш ишқларида самимият, яна тўғриси, шеърият бор эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Қора денгиз, ҳам шеъриятинг, Ҳам жанговар кўринишинг бор. — Уйғун

Баҳорлар ҳақида куйламоқ осон, Ёзнинг шеъриятин топа бил, шоир. — М. Шайхзода

поэзия, поэтичность.

н poetry

Poesie f, Dichtung f