шақилдоқ

1. айн. Шиқилдоқ. Чақалоқнинг шақилдоғи.

2. эск. Тунги қоровулнинг кескин силкитганда шақиллаб овоз чиқарадиган, ичи ўйиқ ёғоч асбоби.

[Ёʻлчига] Ҳуштак, шақилдоқ чалган танҳо қоровул кўлкалари унда-мунда учраб қолар эди. — Ойбек, Танланган асарлар

Ухлаб қолган миршаб ҳам негадир уйғониб кетиб, яна шақилдоғини шақиллата бошлади. — Мирмуҳсин, Меъмор

3. кўчма Қаттиқ-қаттиқ овоз билан, шақиллаб гапирадиган.

Эртасига улар уруғларидаги Саври шақилдоқ деган хотинни айтиб келиб, кинна солдиришди. Мирмуҳсин, Умид. — Қоч, дейман, аблаҳ, қоч! Нақ бўйнингни узаман, — деб ўшқирди амакиси. — Қоч, яшшамагур, қоч! —

деб такрорлади шақилдоқ келинойиси. — П. Турсун, Ўқитувчи

погремушка, побрякушка, трещотка

1. balalar oyınshıgı

2. авıс. sháńkildek

(о'йинчоқ) Klapper f, Kinderklapper f