sadr

tar. Vaqf va din ishlari bilan shugʻullanuvchi amaldor.

Bu sheʼrni eshitgan qozi-yu sadrlar, muhtasiblarning sochi tikka boʻlib ketdi. — P. Qodirov, Avlodlar dovoni

U [Navoiy] sadrlardan bir nechasini yigʻib, vaqf ishlarining ahvoli haqida maʼlumot oldi. — Oybek, Navoiy

1. Qalandarlar zikrida eng jazavali holat.

Hammasi tushib sadrga, Tepib yotar bir-birga. — Shirin bilan Shakar

Quloq soling aytgan durga, Haq deb tushinglar sadrga. — Shirin bilan Shakar

Birining qoʻlida tayoq, boshqasida panshaxa, sadrga tushayotgandek chayqalishib, qichqirib kelishyapti. — X. Toʻxtaboyev, Yillar va yoʻllar

2. etn. Odatda, yigit, kelinchak, boʻyga yetgan qiz yoki eng yaqin kishi vafot etganda, uning qirqigacha ayollar ishtirokida oʻtkazil(adi)gan motam odati (bunda marhumning yaqinlaridan bir yoki bir necha kishi davraga tushib, old-orqaga yoki ikki tomonga sollanib, yigʻi bilan taʼsirchan iboralar aytib, marhumni eslaganlar, qolganlar maʼlum holatda joʻr boʻlganlar).

Vo toʻram, deb yulib opti betini, Toʻram, deb kanizlar sadr tushadi. — Oysuluv

Hovlida ayollar davra hosil qilib, sadr tushadi. Biri qoʻyib, ikkinchisi aytadi: Qush edim, qanotimdan ayrildim. — M. Hazratqulov, Jurʼat

Ichkarida ayollar onamiz tevaragida halqa boʻlib sadr tushdi. — T. Murod, Ot kishnagan oqshom