ҚÏЛ

ҚÏЛ

1. соч, қил – волос – ҳаир. Ёлун қïлда йинčкä ўзüŋни кўнит – Сенинг ёʻлинг қилдан ҳам ингичка, шундай экан, ўзингни тўғрилаб – Твой путь тоньше волоса, [поэтому] правильно направляй себя – Ёур вай ис тҳиннер тҳан ҳаир, [тҳерефоре] корректлй директ ёурселф (ҚБН, 434₁₁; ҚБН, 5957; 218б11).

ҚÏЛ=

1. бажармоқ, пайдо қилмоқ – делать – до. Асïγ булса ялŋуқ ўзин қул қïлур – Ишда фойда бўлса, киши ўзини қул қилишга ҳам тайёр бўлади – Когда бывает выгода, человек делает себя рабом – Вҳен тҳере ис а бенефит, а персон макес ҳимселф а славе (ҚБН, 220₃; ҚБН, 2942; 111а3).

ҚÏЛÏČ

1. қилич – меч – сворд. Қïлïč қайда эрсä кüмüš анда ол – Қилич қаерда бўлса, кумуш ўша ердадир – Где меч, там и серебро – Вҳере тҳе сворд, тҳере ис силвер (ҚБК, 175₁).