Адабиёцҳунослик терминларининг изоҳли луғати
-
эса адабий йўналишга нисбатан торроқ тушунча бўлиб, у ёки бу умумадабий доирада ҳаракат қила олмайди. Масалан, классицизм (қ.) XVII—XVIII асрлар умумевропа адабиётида асосий йўналиш бўлган бўлса, адабий оқим бундай кенг миқёсда ҳаракат қила олмайди. XVIII асрнинг 80—90- йилларида немис классицизм адабиётида пайдо бўлган Веймар классицизми оқими бунинг яққол мисолидир. Маълум бир давр адабиётида адабий йўналиш битта бўлиб, у шу давр адабий жараёнини маълум бир томонга йўналтириб юборади. Масалан, романтизм йўналиши, реалистик йўналиш ва ҳ. к. Бирор давр адабиётида бир нечта адабий оқим бўлиши мумкин, аммо у умумадабиётни бирор томонга йўналтира олмайди. Масалан, натурализм, сентиментализм, акмеизм, адамизм, аттимизм, футуризм ва ҳ. к.
Мақоладаги хато ҳақида хабар бериш
