Местный колорит

Местный колорит

1. — маҳаллий колорит. Бирор маҳаллий шароит, урф-одат ёки жойга хос турмуш, пейзаж ва тил хусусиятларини бадиий адабиётда акс эттириш бўлиб, у баъзан француз тилидан ўтган кулёpлокаль термини билан ҳам ифодаланади. Маҳаллий колорит реалистик адабиётда типик характерларнинг типик шароитда мукаммал тасвирлашнинг муҳим талабларидан бири ҳисобланади. Европа адабиётида сентименталист ёзувчилар маҳаллий колоритдан фойдаланишда пейзажга кўпроқ аҳамият бердилар. Чунки улар табиат тасвири фонида шахснинг сентиментал ҳолатини мукаммалроқ акс эттиришга интилдилар. Романтик ёзувчилар эса асар воқеаларини ҳали буржуазия тузуми қарор топмаган Яқин Шарқ ҳамда Кавказ каби ўлкаларга кўчирдилар. Макон ва замон жиҳатидан бундай кенг имконият уларга классицизмнинг қатъий чегараларини бузишга ва шу орқали ўз орзу-умидларини кенгроқ баён этишга ёрдам берди. Реалистик адабиёт юзага келгач, бутун Европа ва рус адабиётида маҳаллий колорит тарихий конкретлик касб этди. Натижада рус адабиётида Л. Н. Толстой, кейинчалик А. Толстой, М. Шолохов ва бошқа реалист ёзувчиларнинг ижоди юксакликка кўтарилди. Маҳаллий колоритни тўлароқ акс эттиришда қардош халқлар адабиётининг П. Бровиа, М. Иброҳимов, М. Авезов, Ч. Айтматов, Ж. Икромий каби вакиллари алоҳида ажралиб турадилар.