меҳр

1. Кишига бўлган илиқ, самимий ҳис-туйғу; муҳаббат.
   «Меҳр кўзда, муҳаббат сўзда.» — Намуна
2. Ғамхўрлик, эътибор.
   «Онанинг меҳри болага паноҳ.» — Намуна

Этимология. форс. меҳр — «қуёш, муҳаббат»

Таржималар. эн: аффектион, кинднесс; ру: любовь, нежность

Манба: Ўзбек тилининг изоҳли луғати, А. Мадвалиев таҳрири остида, Тошкент, 2008, 100-бет.

1. Меъёрий ёзилиши: меҳр.

Манба: Ўзбек тилининг имло луғати, Тошкент, 2013, 40-бет.

1. форс. меҳр — «қуёш, муҳаббат»

Этимология. форс. меҳр — «қуёш, муҳаббат»

Манба: Ўзбек тилининг этимологик луғати, Ш. Раҳматуллаев, Тошкент, 2000.

1. любовь, нежность

Таржималар. эн: аффектион, кинднесс; ру: любовь, нежность

Манба: Ўзбекча-русча луғат, Москва, 1988.