Адабиёцҳунослик терминларининг изоҳли луғати
русча
-
(гр. glossa — қийин, камёб сўзидан) — глосса. Энг қадимги даврда бу термин истеъмолдан чиқиб кетган қадимий сўзларни англатар эди. Эрамиздан олдинги V асрга келиб Гомер асарларидаги сўзларга глоссалар тузилади. Бундай глоссалар тузиш Александр даврига келиб жуда ҳам тараққий қилиб кетди. Чунки бу даврда қадимги авторларнинг асарларини ўрганувчи тилшуносларнинг аксарияти глоссалар тузиш билан шуғулландилар. Улар ўттиздан ортиқ глоссалар тузган бўлса-да, бироқ булар бизга қадар етиб келмаган. Кейинчалик маъноси унча тушунарли бўлмаган сўзларга изоҳ беришни ҳам глосса деб атай бошладилар. Шеъриятда ҳам ўзига хос глосса бўлиб, унда шоир маълум мавзу юзасидан берилган эпиграф (қ.) асосида, махсус шаклда шеър ёзиши керак. Бундай шеър тўрт стопали хорейда а—в—в—а—а, с—с—д—д—е тарзида қофияланиши лозим. Ҳар бир шеърий банд эпиграфнинг бир мисрасини ўз ичига олиб, уни ривожлантириши шарт. Шеърий глоссалар ёзиш Ўрта асрлар испан ва португал поэзиясида кенг тарқалган. Ўтмиш Шарқ филологиясида эса глосса асосан тушунилмаган сўзларга изоҳ беришдан иборат бўлган.
Мақоладаги хато ҳақида хабар бериш
