Адабиёцҳунослик терминларининг изоҳли луғати
-
дольник. Шеърий мисралардаги урғуларнинг миқдорий тенглигига асосланган шеър тури. Дольник талабига кўра, мисралардаги урғулар орасида бир нечта урғусиз ҳижолар келиши мумкин. Дольник силлабик-тоник шеър тузилишидан тоник шеър тузилишига ўтишдаги муайян шеърий шакллардан бири ҳисобланади. Урғули ҳижолар ўртасида муайян урғусиз ҳижоларнинг такрорланиб келиши шеърда одатдан ташқари ритмик қулайлик юзага келтиради ва унга табиий интонация бағишлайди. Дольникларда дастлаб ҳар мисрадаги урғулар миқдори қатъий сақланган бўлса, ХХ асрнинг 20- йилларидан бошлаб урғулар миқдорининг қатъийлиги бузила бошлади. Дольник рус шеъриятига XVIII асрдан бошлаб кириб келди ва XIX асрда катта мавқега эга бўлди. Дольник халқ қўшиқларида учрайди, уни М. Ю. Лермонтов, А. А. Фет, А. Л. Блок, В. Я. Брюсов кўп қўллаганлар. Ҳозирги рус совет шоирлари ҳам ундан фойдаланиб келмоқдалар.
Мақоладаги хато ҳақида хабар бериш
