Адабиёцҳунослик терминларининг изоҳли луғати
-
— девон. Шарқ классик шоирларининг ўзлари ёки махсус котиблар томонидан тартиб берилган шеърлар тўплами. Девонга киритилган лирик жанрлар маълум тартибда берилади. Масалан, Шарқ халқлари шоирларида девон кўпчилик ҳолларда қасида билан, баъзан эса ғазал билан бошланган. Бундан ташқари ҳар бир шеър мисра охиридаги ҳарфга қараб араб алифбоси тартибида жойлаштирилган. Абдураҳмон Жомий, Ҳофиз, Лутфий, Алишер Навоий, Бобир, Машраб каби буюк шоирлар ўз лирик меросларини ана шундай девон тарзида халққа тақдим этганлар. Масалан, Алишер Навоий ўз лирик меросини «Хазойинул-маоний» куллиётига жамлаган. Бу куллиёт тўрт қисмдан иборат бўлганлиги сабабли у «Чор девон» деб ҳам юритилган. Булар: «Ғаройибус-сиғар» (Болалик ғаройиботлари), «Наводируш-шабоб» (Йигитлик нодирликлари), «Бадоеъул-васат» (Ўрта ёшлик гўзалликлари), «Фавоидул-кибар» (Кексалик фойдалари). Шу анъанани давом эттириб, ўзбек совет шоирларидан бири Ҳабибий ўз лирик меросини девон шаклида ўқувчиларга тақдим қилди. Айрим Ғарб шоирлари ҳам Шарқ поэзиясидаги бу анъана изидан бориб, девон туздилар. Масалан, немис шоири Гётенинг «Ғарб-Шарқ девони» ва ҳ. к.
Мақоладаги хато ҳақида хабар бериш
