Адабиёцҳунослик терминларининг изоҳли луғати
-
аллитерацион шеър. Қадимги немис, исланд ва англосаксон поэзиясида VIII—XIII асрларда қўлланилган шеър. Бу шеърда ҳар бир мисра тўрт урғуга эга бўлиб, у мисралар иккитадан урғуни олган ҳолда икки қисмга цезура билан ажралади. Урғулар ўртасидаги ҳижолар миқдори эркин бўлса ҳам, бироқ ҳар мисра қисмларининг урғу олган бўғинлари олдидаги ундош товушнинг такрорланиши шарт бўлган. Мана шу доимий такрор аллитерацион шеър ритмини ташкил этувчи омил саналади. Аллитерацион шеър ҳозирги замон исланд поэзиясида кенг қўлланилади. У бурят, қалмиқ, қирғиз, қозоқ, туркман ва ўзбек халқлари шеъриятида ҳам учрайди.
Мақоладаги хато ҳақида хабар бериш
