Ўзбек тилининг изоҳли луғати
Ўзбек тилининг изоҳли луғати, А. Мадвалиев таҳрири остида, Тошкент, 2008
[демо] Намойиш учун намунавий ёзув.
Алифбо кўрсаткичи
Назокат ва одоб; ўз сўзи ва ишининг оқибатини ўйлаш одати.
Қиш билан ёз орасидаги фасл.
Ўрганиш натижасида эгалланган маълумот ва кўникма.
Халқ оғзаки ижодининг сеҳрли ва маиший воқеаларга асосланган жанри.
Сувда сузувчи йирик уй қуши.
Тирик мавжудотнинг яшаш жараёни.
Муқоваланган варақлардан иборат нашр.
Инсоннинг ички дунёси, қалби.
Сўзлар тўплами ва уларнинг изоҳи берилган китоб ёки ресурс.
Кишига бўлган илиқ, самимий ҳис-туйғу; муҳаббат.
Эркинлик, ўз тақдирини ўзи белгилаш ҳолати.
Ёзувни кўриб, маъносини англаш.
Ўзбекистон Республикасининг асосий туб аҳолиси.
Йирик аҳоли пункти.
Умумхалқ тилининг муайян ҳудудда қўлланадиган кўриниши.
Кишилар ўртасидаги алоқа воситаси бўлган белгилар тизими.
Эгри бўлмаган; текис.
Қон айланишини таъминловчи аъзо.