Адабиёцҳунослик терминларининг изоҳли луғати
-
— ички композиция. Бадиий асарнинг мазмун структурасини англатадиган шартли термин. Ички композиция ташқи композициядан фарқ қилиб, бевосита асар мазмуни билан боғлиқ бўлади. Ҳар қандай бадиий асар маълум бир изчилликдаги воқеалар, ҳодисалар ифодасидан иборат бўлиб, бу изчиллик даражаси ижодкорнинг композицион принциплари билан боғлиқ. Ёзувчи айтмоқчи бўлган фикрига мос равишда тасвирланаётган воқеаларга тартиб беради. Асар композициясининг бузилиши асарнинг бадиийлигига ҳам, ғоявийлигига ҳам путур етказади. Агар шоир шеърда айтиш мумкин бўлган фикрни поэмада айтса, бу ҳол асар мазмуни билан унинг композицияси ўртасидаги номутаносибликка, кераксиз тафсилотларнинг кўпайишига сабаб бўлади. Одатда, композиция дейилганда, ички композиция назарда тутилади. Ижодкор асарнинг ички композициясини ўзгартиришда, албатта асар мантиқига, ички композиция талабига бўйсунади.
Мақоладаги хато ҳақида хабар бериш
