Адабиёцҳунослик терминларининг изоҳли луғати
-
(лат. textus — тўқима, алоқа ва гр. logos — фан сўзларидан) — текстология. Адабиётшуносликнинг таркибий қисмларидан бири. Текстология бадиий асар яратилиши тарихини ўрганиш, нашрга тайёрлаш мақсадида унинг турли нусхаларини солиштириб, асл нусхасини аниқлашга хизмат қилади. Текстологик ишлар маълум қоида ва тажрибалар асосида олиб борилади. Совет текстологияси воқеликни бузиб кўрсатадиган асарларга танқидий муносабатда бўлиб маълум бир принципларга асосланади. Бундай принциплар текстологик принциплар дейилади. Текстология адабиётшуносликнинг адабиёт тарихи, адабиёт назарияси, адабий танқид каби қисмлари билан узвий боғлиқ. Адабиётшуносликда текстологиянинг антик адабиёт ва янги адабиёт текстологияси каби турлари бор. Антик адабиёт текстологияси фақат текстнинг нашри билангина шуғулланадиган соҳа сифатида маълумдир. Янги адабиёт текстологияси ҳам дастлаб амалий аҳамиятгагина эга бўлиб, ХХ аср бошларидан илмий соҳа сифатида ривожлана бошлади. Бу даврга келиб текстологик кузатишлар илмий хулосалар чиқариш учун етарли материаллар етказиб берди. Асарнинг асл ва бадиий юксак нусхасини тиклаш текстологиянинг асосий мақсади ва вазифасидир. Текстология мутахассиси текстолог ёки текстшунос терминлари билан ифодаланади. Шу билан бирга матншунослик ва матншунос терминлари ҳам қўлланилади.
Мақоладаги хато ҳақида хабар бериш
