КУЛЬТУРНО-ИСТОРИЧЕСКАЯ ТЕОРИЯ
русчаКУЛЬТУРНО-ИСТОРИЧЕСКАЯ ТЕОРИЯ
- — маданий-тарихий назария; ижтимоий тарихий тараққиёт процессида яратилиб, ўзгариб борадиган моддий ва маънавий маданиятнинг инсоннинг психик тараққиётига муҳим таъсир кўрсатишини тан олувчи назария М-т. н. бир қанча йўналишларга эга бўлиб, уларнинг кўпчилиги психиканинг социал детерминлашувини нотўғри тушунтиради: детерминизм ижтимоий онгнинг индивидуал онгга таъсиридир; инсон «мутлақ руҳ»нинг намоён бўлиши сифатида «ўсиб, маданиятга ўзи кириб боради» деб, жамиятнинг реал тарихини, айниқса кишиларнинг моддий ишлаб чиқариш тарихини инкор қилади. Совет психологиясида психика тараққиётининг М-т. н. си биринчи марта Л. С. Виготский томонидан илгари сурилган. Унинг асосий қоидалари қуйидагичадир; инсон психикаси фаолиятда ривожланади; инсонларнинг фаолияти ҳайвонлар фаолиятидан фарқ қилиб, ижтимоий