кулминация

1. астр. Ёритқичларнинг осмон меридианидан ўтиш пайти, ер сатҳига нисбатан энг тик, энг юқори нуқтага келиши.

2. Адабиёт ва санъатда: воқеа-ҳодисалар, конфликтлар ривожининг энг муҳим, энг кескинлашган пайти, қаҳрамонларнинг тўқнашуви ҳал қилинадиган, тугуннинг ечими бошланадиган лаҳза.

Ҳикоянинг кулминацияси.

Боиси, ҳар бир асарда тугун, кулминация, ечим, тадрижийлик деган унсурлар бўлиши керак. — Газетадан

3. Бирор нарсанинг ривожида энг юқори нуқта, энг юқори нуқтага кўтарилиш; авж.

Ишнинг кулминацияси.

н culmination

кулминация. Бадиий асардаги воқеалар ривожининг энг олий нуқтаси, иш-ҳаракат ва курашнинг ўта кескинлашган ўрни. Фожиавий асарларда кулминация ҳалокат (катастрофа) деб ҳам юритилади. Кулминация лирик асарларда ҳам ижодкор фикрларининг энг олий нуқтаси сифатида мавжуддир. Эпик асарларда, характер шаклланишининг бурилиш нуқтаси ёки характерларнинг ўзаро муносабатларидаги, кўп сюжетли асарларда эса ҳар бир