Adabiyotshunoslik terminlarining izohli lugʻati
-
(гр. eidyllion — кичик образ, кичик шеърий асар сўзидан) — идиллия. Антик поэзия жанрларидан бири бўлиб, бу жанрда халқ ҳаёти табиат манзаралари фонида акс эттирилади. Қадимги грек шоири Феокрит кўплаб ажойиб идиллиялар ёзди. Унинг идиллияларида инсоннинг кундалик ҳаётга бўлган қизиқиши, оддий кишиларга, табиатга муҳаббат ғоялари тараннум этилади. Шунинг учун ҳам унинг идиллияларидаги қаҳрамонлар — шаҳарда яшовчи оддий кишилар, балиқчилар, деҳқонлар ва асосан ҳаёти кўпроқ табиатнинг гўзал бағрида ўтадиган чўпонлардан иборат. Шу билан бирга, Феокрит идиллияларида чўпонлар ўта сезгир, табиат жуда гўзал ва шафқатли, ҳаёт ижтимоий зиддиятлардан холи тарзда тасвирланади. Феокритдан сўнг грек адабиётида Мосх (эрамиздан олдинги II аср), Бион (эрамиздан олдинги II аср), Рим адабиётида Вергилий (эрамиздан аввалги I аср), Кальпурний (эрамизнинг I асри) ва Немесиан (эрамизнинг III асри)лар идиллияларнинг ажойиб намуналарини яратдилар. Янги Европа адабиётида идиллия буколика (қ.)лар билан бир нарса сифатида талқин этилди ва уларда антик идиллиялардан табиат қўйнида ижтимоий зиддиятлардан узилган оддий кишилар ҳаётини тасвирлаш мавзуи қабул қилиб олинди. XVII—XVIII асрлар Ғарбий Европа адабиётида идиллия Фосс ижодида тараққий топди. XVIII асрнинг ўрталари ва XIX асрнинг биринчи ярмида идиллия рус адабиётида ҳам кенг тарқалди.
Maqoladagi xato haqida xabar berish
