Adabiyotshunoslik terminlarining izohli lugʻati
-
— гражданлик поэзияси. Инсоннинг озод ва эркин яшашини, ватаннинг улуғворлиги ва дахлсизлигини тараннум этувчи лирик шеърлар. А. Н. Радишчев, А. С. Пушкин, М. Ю. Лермонтов, Н. А. Некрасов ҳамда рус совет шоирлари гражданлик поэзиясининг ажойиб намуналарини яратдилар. Бундай поэзия ҳар бир халқ адабиётидан муҳим ўрин олган. Кўп асрлик ўзбек адабиётида гражданлик поэзиясининг нодир намуналарини учратамиз. Навоий, Бобир, Муқимий, Фурқат ғазалларида, ўзбек совет адабиётининг Ҳамза, Ойбек, Ҳамид Олимжон, Ғафур Ғулом, Мақсуд Шайхзода, Уйғун, Ҳамид Ғулом, Туроб Тўла, Мирмуҳсин, Эркин Воҳидов, Абдулла Орипов каби намояндалари ижодида гражданлик поэзияси салмоқли ўрин эгаллайди. Масалан, Ҳамид Олимжоннинг қуйидаги шеъри гражданлик лирикасига яққол мисол бўла олади: Толеим шулким, ватанда бир гулистон танладим, Бахтни топган эл билан жондош бўлиб отдим одим; Йўлдан озганларга ҳеч бир бўлмадим мен қайғудош, Шул сабабданким, менинг бағримда жой олмиш қуёш, Шул сабабданким, ватанда бўлмадим илҳоми хор, Шул сабабдан менга ётдир бахт талоқ этган диёр.
Maqoladagi xato haqida xabar berish
