Футуризм
Футуризм- (лат. futurum — келажак сўзидан) — футуризм. ХХ аср бошларида, аниқроғи 1910 йилда В. Хлебников, В. Каменский ва ака-ука Бурлюковларнинг асарлари босилган альманах чиққандан сўнг Россияда адабиёт ва тасвирий санъатда юзага келган адабий оқим; бу оқим тарафдорлари футуристлар санъатдаги реализмни, маданий меросни инкор этиб, ўтмиш санъати ва адабиётидаги анъана ўрнига янги анъана ва қонуниятларни яратмоқчи бўладилар. Футуризм Россияда икки тармоққа бўлинган: 1. Эгофутуризм (асосчиси И. Северянин) — бачкана индивидуализмдан иборат бўлиб, бу тармоқ ўз қарашлари билан декадентлик поэзиясига яқин турар эди. Шунинг учун ҳам эгофутуристлар кейинчалик декадентлик поэзиясига қўшилиб кетадилар. 2. Кубофутуризм — бир қадар мураккаб характер касб этиб, бу тармоқ вакиллари кўпроқ формализм (қ.) га яқин турар эдилар. В. В. Маяковский ўз ижодининг дастлабки даврларида худди шу тармоққа эргашган. Кейинчалик барча футуристлар «Центрифуга» нашриёти атрофига бирлашадилар. Булар сафида П. Пастернак, Н. Асеевлар ҳам бўлган.
Manba: Хотамов, Н.; Саримсоқов, Б. (1979). Адабиётшунослик терминларининг русча-ўзбекча изоҳли луғати. Tashkent: Ўқитувчи., 328-bet.