Адабиёцҳунослик терминларининг изоҳли луғати
-
(лат. facetia — ҳазил сўзидан) — фацеция. Уйғониш даври шаҳар адабиётидаги кулгили ҳикоянинг бир тури. Фацециянинг асосчиси XV аср итальян файласуфи, гуманист Поджо Браччолини (1380—1459) дир. У кишилардан турли латифаларни ёзиб олиб, кейинчалик шу латифалардаги образлар ўрнига ўз давридаги турли шахсларни қўяди, айрим тузатишлар киритади ва шундай қилиб фацеция яратади. Фацеция ўта қисқа ҳажмга эга бўлиши, характернинг психологик жиҳатдан кенг таҳлил қилинмаслиги билан новелла (қ.)дан фарқланиб туради. XVII асрнинг биринчи ярмида Россияда фацецияларнинг таржима намуналари юзага кела бошлади. Улар
Мақоладаги хато ҳақида хабар бериш
