Epigon
Эпигон- (гр. epigonos — авлод, насл сўзидан) — эпигон. 1. Қадимги грек мифологиясида Аргосдаги етти қаҳрамоннинг ўғиллари. Бу ўғилларнинг ҳар бири Эпигон номи билан юритилган ва улардан олтитаси Фива остоналарида ҳалок бўлган. 2. Адабиётшуносликда бу атама бирор ёзувчига ёки адабий оқимга эргашувчи, тақлид қилувчи, бадиий ижодда ўзига хос ўрни бўлмаган иккинчи даражали ижодкорларга нисбатан ишлатилади. Рус адабиётидаги эпигонларни В. Г. Белинский қаттиқ танқид қилган. Эпигонлик — тақлидчилик бадиий ижоддаги анъаналарга эргашиш, мавжуд анъаналарни ривожлантирган ҳолда уларни янгилаб боришдан кескин фарқ қилади. Чунки эпигонлик анъанага ижодий эмас, балки механик ёндашади. Ўзбек адабиёти тарихида тақлидчилик асосан феодал-сарой шоирлари ижодида учрайди.
- м epigon, taqlidgoʻy (biror oqimga ergashuvchi va ijoddan uzoq odam).