Адабиёцҳунослик терминларининг изоҳли луғати
-
(гр. allos — бошқа, ўзга ва agoreuo — гапираман сўзларидан) — аллегория, мажоз. Бадиий адабиёт ва санъатдаги тасвирий усуллардан бири бўлиб, ижодкор мажозий образлар асосида асар яратади. Мажозий тасвир жуда ҳам қадимий бўлиб, айрим жанрлар фақат мажоз асосидагина яратилади. Масалан, эртакларнинг махсус тури ва масаллар. Мажоз лирикада ҳам кенг қўлланилади. Лирикада мажоз асарнинг бадиий қимматини, таъсир кучини оширишга хизмат қилади. Масалан, А. Ориповнинг «Тилла балиқча» шеъри мажозий тасвир асосида яратилган лирик асардир. Айрим сўзлар ва иборалар мажозий маънода қўлланади. Масалан, «тулки» сўзи айёр кишиларга нисбатан, «Қарға қарғанинг кўзини чўқимас» ибораси эса характери, маслаги бир хил кишилар бир-бирига зиён етказмайди маъносида қўлланилади. Сўзларнинг мажозий характерга эга бўлиши метонимия (қ.) асосида юзага келади.
Мақоладаги хато ҳақида хабар бериш
